برنامه نویسی کامپیوتر: تاریخچه

برنامه نویسی کامپیوتر: تاریخچه


شاید بنظرتان برنامه نویسی کامپیوتر یک اختراع جدید به نظر برسد، امّا در حقیقت ایده نوشتن دستورالعمل ها برای یک ماشین که آنها را انجام دهد، حدود یک قرن پیش آغاز شد. یکی از اولین طرح های ماشین قابل برنامه ریزی (کامپیوتر) توسط مردی به نام Charles Babbage در سال 1834 معرفی شد.

در همان سال چارلز ساخت ماشین مکانیکی و ماشینی به نام موتور تحلیل و تجزیه را پیشنهاد کرد. برخلاف دستگاه های محاسبه ساده آن زمان که تنها یک عملکرد واحد را انجام می داند، موتور تحلیلی چارلز می توانست انواعی از کارها و وظایف را انجام دهد. البته این کار بستگی به دستورالعمل هایی داشت که به وسیله کارت های پانچ شده در دستگاه قرار می گرفت. با تغییر تعداد و نوع دستورالعمل ها (کارت های پانچ) که به دستگاه وارد می شود، هرکسی می تواند موتور تحلیلی را مجددا برنامه ریزی کند تا مکشلات مختلف را حل کند. آدا لاولیس

ایده یک ماشین قابل برنامه ریزی توجه Ada Loveace ریاضیدان و دختر شاعر لرد بایرون را جلب کرد. با در نظر گرفتن پتانسیل یک ماشین قابل برنامه ریزی آدا یک برنامه را برای محاسبه موتور تحیلی نوشت و یک توالی از اعداد به نام شماره های برنولی را چاپ کرد.

به دلیل کارش با موتور تحلیلی، آدا لاولیس به عنوان اولین برنامه نویسی کامپیوتر در جهان محسوب می شود. بعد از آدا وزارت دفاع آمریکا به افتخار او، زبان برنامه نویسی ada را نام برد.

اگرچه چارلز ببیج هرگز ساخت موتور تحلیلی خود را تمام نکرد ولی ماشین مکانیکی-بخار او شباهت چشمگیری به کامپیوترهای امروزی دارد. برای اینکه موتور تحلیلی آن بتواند یک مشکل را حل کند، فقط به یک دستور العمل مختلف متناسب با نیاز به خودش را می خواست. برای اینکه یک کامپیوتر مدرن یک مشکل متفاوت را حل کند، شما فقط باید یک برنامه متفاوت را اجرا کنید.

اولین کامپیوتر

بیش از یکصد سال بعد، اولین کامپیوتر واقعی در سال 1943 نمایان شد، زمانی که ارتش ایالات متحده از یک کامپیوتر برای محاسبه مسیر توپخانه استفاده کرد. این کامپیوتر ENIAC نامیده می شود که مخفف عبارت Electronic Numerical Integrator and computer (کامپیوتر و مجتمع الکترونیکی عددی) است، و شامل سوئیچ ها، کابل ها و لامپ های خلأ بود. برای اینکه ENIAC بتواند یک دستورالعمل را اجرا کند، کاربر مجبور به تغییر فیزیکی سوئیچ های مختلف و تنظیم مجدد کابل ها بود.

اولین برنامه نویسان ENIAC همه زن بودند.

به لحاظ فیزیکی تغییر کابل ها و سوئیچ ها برای کار کردن با کامپیوتر الزامی بود امّا واقعا یک کار خسته کننده و کسل کننده ای است. برهمین اساس دانشمندان تصمیم گرفتند به جای تغییر محیط کاربری فیزیکی کامپیوتر برای اجرای دستورات کاری را انجام دهند که فقط دستورالعمل هایی که آن داده می شود تنظیم شود و دیگر نیازی به تغییر سوئیچ ها و کابل های فیزیکی نباشد. یعنی بتوانید با دادن دستورالعمل های مختلف کامپیوتری، می توانید وظایف مختلفی از کامپیوتر را مشاهده کنید.

در روزگار قدیم، کامپیوترها تمام اندازه یک اتاق را می گرفتند و میلیون ها دلار هزینه داشتند. امروزه کامپیوترها به اندازه ای کوچک شده اند که اساسا بیشتر چیزی بیشتر از یک ویفر سیلیکونی نیستند. این ویفرهای سیلیکونی به عنوان واحد پردازش مرکزی (CPU)، ریزپردازنده یا پردازنده نامیده می شوند.

پردازنده به لحاظ فنّی یک کامپیوتر کامل است. برای اینکه بتوانید به پردازنده بگویید چه کاری باید انجام دهد، باید به آن دستورالعمل نوشته شده در زبان ماشین را بدهید، زبانی که پردازنده می تواند آنرا درک کند.

برای ساخت کامپیوترهای سریعتر، مهندسین دو یا چند پردازنده را با هم ترکیب می کنند و آنها را مانند یک تیم برای یک هدف قرار می دهند. بنابراین کامپیوترهای امروزی به جای داشتن یک پردازنده، دارای دو، چهار، شش یا تعداد بیشتری پردازنده هستند که در کنار هم کار می کنند.

جلسه قبل | جلسه بعد

تبلیغات در پایین ادامه ی مطلب

نظرات شما


    نام
    ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
    وبسایت
    :) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
    نظر خصوصی
    مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
    کد امنیتیرفرش کد امنیتی